woensdag 23 juni
Voor de wandeling van deze dag, die we om 10.15 aanvangen, staat een flink stuk van 24 km op het programma. Allereerst lopen we een flink stuk omhoog naar 700 meter en ontmoeten daar honderden Rendieren, grote kuddes met veel jonge dieren in alle kleuren wit, zwart, bruin, geel etc. de jonge dieren van het vorige jaar zijn het meest nieuwsgierig en durven dichtbij te komen. De wijfjes met de pas geboren jongen blijven zo ver mogelijk op de achtergrond. Enkele dieren dragen prachtig geborduurde halsbanden en een enkeling heeft zelf een bel omhangen. Door het hoge pad hebben we ook een prachtig uitzicht over de meren waar we langslopen. De bewolking is behoorlijk dicht maar er valt geen regen uit. Af en toe zien we wel lichtere plekken maar de zon krijgt amper de kans daarvan te profiteren. Wel waait het stevig en is de gevoelstemperatuur laag.
Als we van het hogere gedeelte afdalen naar het lage land is het uitkijken geblazen want door alle nattigheid is de bodem soms erg glad. De pauze houden we bij de hangbrug over de Vuojatatno. Vanwege de wind zijn we genoodzaakt een scherm op te zetten. De binnentent van de tent van Gert is hiervoor voldoende. Kijkend uit de tent over het water van de onstuimig stromende rivier zien we aan de andere zijde een wal liggen die door mensenhanden lijkt gemaakt zo mooi recht en glad afgewerkt. Alsof de eerste aanleg van een dijk is geconstrueerd. Na niet al te lange tijd breken we weer op en vervolgen onze tocht. Na korte tijd lopen we een tiental meters omhoog en komen ook op een zelfde soort wal terecht. Deze is echter niet zo kaarsrecht maar slingert door het verder vlakke en natte land. Het loopt erg prettig want het oppervlak is stevig en droog. Rondom schitterende uitzichten en we zien ook de voet van het Akka-massief die verder verscholen ligt in de wolken. Af en toe lijkt de bewolking wat op trekken en we rekenen ons al rijk op mooier weer. Als we weer op niveau lopen worden we een beetje geplaagd door wat muggen en knutten want het is een moeras al moeras. Gelukkig is het pad goed begaanbaar. Het laatste gedeelte gaat weer over een stuwwal maar dan een die volledig is begroeid met berkenboompjes. De hut waar we nu aankomen ligt schitterend verscholen op de stuwwal en tussen de bomen met zulke mooie kampeerplekjes dat we direct de tent opzetten met zicht op de nog steeds verborgen Akka. Als het droog blijft kunnen we een vuurtje bouwen want er is hout in overvloed en zien we morgen de zon verschijnen achter de Akka. Maar. Helaas de tenten staan en het begint te regenen, niet eventjes maar ruim dertig uur achter elkaar.
Onderweg schuilen in de binnentent
De tent moet op de foto
Inpakken in de luwte